دخترک شاعر

                                                                   دخترک شاعر

یکی بود یکی نبود، غیر از خدا هیشکی نبود

در زمان های قدیم...

دختری بود  زبر و  زرنگ، گیسوش  طلا  خوش  آب و رنگ

صورت سفید چو قرص ماه، ابروش کمون چشاش قشنگ

                                                                          کی بود که عاشقش نبود؟ از چپ و راست پی اش نبود؟

                                                                          قلبش براش  سخت نمی زد؟ مجنون و  زا به راش  نبود؟

صداقتش  گم  نمی شد، مهربونیش  کم نمی شد

خنده ز لبهاش نمی رفت، اخمو و در هم نمی شد

                                                                         دخترک  قصّه ما  ظریف  و  نکته دان بودش

                                                                         تو کار شعر و شاعری قوی و پر توان بودش

شعراش  پر  از  ستاره  بود، پر  از  بهار  و  لاله  بود

از آب و نور و گل میگفت، ز شوق و شور دل میگفت .... خدا میگفت

                                                                        هرکی که شعراشو میدید، غم  از دلش  پر  میکشید

                                                                        شادی تو چشماش پر میزد، خنده به لبهاش سر می زد

گاهی که شعرش غصه داشت، گریه چشاتو ورمیداشت

از فرش تنهایی میگفت، از عرش بی تابی میگفت

از رنج و فریاد سکوت، از عشق و رسوایی میگفت

                                                               خلاصه خیلی عالی بود،شاعر بی مثالی بود،امّا نمیدونم چی شد

                                                                یک شبی رفت و راهی شد، جاش تو دلا بس خالی شد

                                                                 هر چی که  گفتیم  برنگشت، یکهویی  ماه و  سالی شد

ای بابا دختر کاری کن، به عاشقات نگاهی کن

این که نمیشه زندگی، خستگی پشت خستگی

همش به فکر کار و درس، بگذره عمرت تو قفس

                                                                      بیا اسیر تن نباش، رو گل ها گرد غم نپاش

                                                                      بیا کنار ما بشین، ز شادی غنچه ها بچین

تو بزم شاخ  و برگ و باد، تو بغل خدا برقص

دست شکوفه ها بگیر، از  گذر  دنیا  نترس

                                                                      گهی به باغ شب برو، عطر ستاره ها شنو

                                                                      نفس بکش رها بشو، عاشق لحظه ها بشو

دختر دیگه دوری بسه، اینهمه مهجوری بسه

برگرد و با ما شادی کن، غصه و تنهایی بسه

                                                                     شعرای  پر  بها  بگو،  از  دل و  از  خدا  بگو

                                                                     تا روحمون سر بکشه، از این قفس پر  بکشه

 --------------------------------------------
پی نوشت:

شعر: تهران، یکشنبه 10 مهر 1390، برای دختر شاعری که دیگر نمی سراید.

عکس: تهران، شنبه 9 مهر 1390، دانشگاه صنعتی شریف، روبروی تعاونی، بعد از صرف چای با دوستان

درخت را می بینی که چگونه قامت برافراشته و پاییز را تشویق می کند؟!