دفتر مشق: پیرزن، تنها و خسته

بوی مرگ آید ز خانه
پیرزن تنها و خسته
پشت این درهای بسته می کشد آه و
نگاهش سرد و ساکت
دلشکسته
منتظر گویی نشسته
پیرزن، تنها و خسته
دست هایش بسته پینه
قامتش کوژ و خمیده
صورتش پر چین و دیده
تار و تیره
تار تنهایی تنیده بر تنش
رسم زمانه
بوی مرگ آید ز خانه
قاب عکس همدمش را
   مونس تنهایی اش را
تنگ در آغوش بسته
   می فشارد روی سینه
تا نپاشد سینه اش
    از درد جانکاه غریبی
   در حضور آشنایان غریبه
پیرزن، تنها و خسته
درد بی مهری فرزندان کشیده
تلخ نادیده گرفتن هایشان را
بس چشیده
نور دیده
در دو چشم تار او باقی نمانده
همچو گویی
در میان دست هاشان
دست های سرد و بسته
گشته سرگردان و حیران
پیرزن، تنها و خسته
اشک ها آرام و ساکت
می چکد بر گونه هایش
یاد ایام جوانی
می خراشد زخم هایش
خنده ای بر لب نمانده
بوی مرگ آید ز خانه
روزگاری ماه رویش
وان دو چشم پر فروغش
سرو سیم آسای قدّش
موی بی تاب بلندش
تاب دل از عاشقان می برد و اکنون
زان همه زیبایی اش
چیزی نمانده
جز سرابی و فسانه
بوی مرگ آید ز خانه
   مادر صدرا و سعدی ها و
   صدها عالم و عارف
همه در دامن پاک وجودش
   پروریده
لیکن اکنونش دگر
   نسل درخشانی نمانده
پیرزن، تنها و خسته
مرگ از آن درهای بسته
سوی مادر می شتابد
دست ناپاک و پلیدش
بر گلویش می فشارد
پیرزن، تنها و خسته
   با دو چشمی سرد و بسته
  سر به بالینش سپرده
    قاب عکسی را فشرده
بوی مرگ آید ز خانه