ظرف حنا

و تو ای ظرف حنا

قصّه ها هست میان من و تو

روزگاری که همانند نسیم خنکی زود گذشت

بر دل و روح نشست

گردی از نقش خوش خاطره ها

ناز من، ظرف حنا

آن زمانی که دلت سخت شکست

عشق من پر زد و از کنج دلت رفت که رفت

همچو مرغی که درون قفسی باز، نمانَد یک دم

شود آزاد و رها

خوب من، ظرف حنا

خنده‌ها ماند به لب های سکونِ رخِ عکس

گریه‌ها ابر شد و اشک به دریا پیوست

گفته‌ها گم شده گشتند در انبوه سکوت

سایه‌ها گشت همه محو در آفاق زمان

جان من، ظرف حنا

هرچه بود از بد و خوب

همه بگذشت و بجا ماند دو انسان جدا

بعد از این، ظرف حنا

گر گره زد به نگاه من و تو دست قضا

به تبسّمی

سلامی

دل هم شاد کنیم

تا که زیبا شود این فرصت فرخنده‌ی ما

همچو من، ظرف حنا
همرهت دست خدا

 

-------------------------

پی نوشت:

این شعر و عکس تقدیم می شود به ظرف حنا!

شعر: تهران، اردیبهشت 1391

عکس: تهران، کلکچال، جمعه 18 آذر 1390

عکّاس: خانم ندا صبّاغ پور