چشم در چشم خدا
چه می دانی تو ای انسان
که دنیا بس سیاه است و
خدایش زنده در مرداب اندیشه
تفکر های بی ریشه
خدایش کور مادر زاد و زاده یک جهان
اندوه جاویدان
چه می دانی تو ای انسان
که دنیا غرق دریای دروغ است و
سراب و وهم بی پایان
سیاهی در سیاهی های تو در تو
شده پنهان
حقیقت همچو یک سکّه
همیشه دور خود چرخان و
سرگردان، به هر سو بوده این انسان
چه می دانی تو ای انسان
دو رویی همچو رنگ شب
دوانده ریشه در مردم
نمانده جز فریب و حیله در ایشان و
پنهان می کند هرکس
دو چشم زشت و بد رنگش
به زیر عینکِ خوش رنگِ سالوسِ ریاکاران
چه می دانی تو ای انسان
که دنیا پر ز ظلم و جیب ظالم ها ز دنیا پر
که یک کودک شبانه
کنج سرد یک خرابه
صد ستاره می شمارد
سر به بازو می سپارد
قصه ای نشنیده امّا...
چه می دانی تو ای انسان
که بودن یا نبود خالق هستی
برای حاکمان تشنه قدرت
همیشه بوده زنجیری
که با آن می کنند اندیشه ها را
حبس و در
زندان
چه می دانی تو ای انسان
که دست حاکمان رنگین به خون بیگناهانی
که تنها جرمشان
سر دادن فریاد آزادی
ز بند بندگی ها بود و
حکّامی چنین ظالم
خدایی ساکت و عالم؟
خدا آن کور بی درمان
نمی دانی تو ای انسان
که من چشم خدا را در جهان تیرگی ها
با دو چشم تار خود دیدم
که کور و زشت و بی جان بود و آن دانا
به درمان همه دردی
به درمان دو چشم خود همه جاهل
و نادان بود و اصلاً تو
خودت بین چشم کورش را
قضاوت با تو ای انسان
چه می گویی تو ای احسان
که ما هم چشم او دیدیم و بینا بود
جهان همچون گلی خوشبو
به زیر چشم افسونش
همه در رقص و غوغا بود
سپید و پاک و زیبا بود
نمی دانی تو ای احسان
خدای خالق عالم
خود آزاد آفرید آدم
و این شرط کمال آفرینش بود و امّا شرط آزادی
وجود انتخاب از بین کردن یا نکردن
یا که گفتن یا نگفتن
یا که بودن یا نبودن بود و اینگونست
که ظلم و ظلمت و ظالم
پدید آمد
بدان احسان
که گر مشتی بکوبد ناتوانی را
بود دستی که گیرد دست یاری را
و گر حرفی خراشد قلب انسان را
بود حرفی که چون مرهم شود آن را
و چون ظلمت فراگیرد همه جا را
بود نوری که نورانی کند هرجا
بدان احسان
که گر شرّی نبود هرگز
نشان از جبر خلقت بود و
بی انجام و ناکامل
همیشه آفرینش بود.
---------------------------------------
پی نوشت:
این شعر تقدیم می شود به همه آنها که به مساله خیر و شرّ فکر میکنند!
شعر: تهران-کرمان، بهمن 1390
عکس 1: کرمان، گلزار شهدا، پنجشنبه 18 تیر 1388
عکس 2: همان عکس 1 است که رنگ ها در آن قرینه شده!
که دنیا بس سیاه است و
خدایش زنده در مرداب اندیشه
تفکر های بی ریشه
خدایش کور مادر زاد و زاده یک جهان
اندوه جاویدان
چه می دانی تو ای انسان
که دنیا غرق دریای دروغ است و
سراب و وهم بی پایان
سیاهی در سیاهی های تو در تو
شده پنهان
حقیقت همچو یک سکّه
همیشه دور خود چرخان و
سرگردان، به هر سو بوده این انسان
چه می دانی تو ای انسان
دو رویی همچو رنگ شب
دوانده ریشه در مردم
نمانده جز فریب و حیله در ایشان و
پنهان می کند هرکس
دو چشم زشت و بد رنگش
به زیر عینکِ خوش رنگِ سالوسِ ریاکاران
چه می دانی تو ای انسان
که دنیا پر ز ظلم و جیب ظالم ها ز دنیا پر
که یک کودک شبانه
کنج سرد یک خرابه
صد ستاره می شمارد
سر به بازو می سپارد
قصه ای نشنیده امّا...
چه می دانی تو ای انسان
که بودن یا نبود خالق هستی
برای حاکمان تشنه قدرت
همیشه بوده زنجیری
که با آن می کنند اندیشه ها را
حبس و در
زندان
چه می دانی تو ای انسان
که دست حاکمان رنگین به خون بیگناهانی
که تنها جرمشان
سر دادن فریاد آزادی
ز بند بندگی ها بود و
حکّامی چنین ظالم
خدایی ساکت و عالم؟
خدا آن کور بی درمان
نمی دانی تو ای انسان
که من چشم خدا را در جهان تیرگی ها
با دو چشم تار خود دیدم
که کور و زشت و بی جان بود و آن دانا
به درمان همه دردی
به درمان دو چشم خود همه جاهل
و نادان بود و اصلاً تو
خودت بین چشم کورش را
قضاوت با تو ای انسان
که ما هم چشم او دیدیم و بینا بود
جهان همچون گلی خوشبو
به زیر چشم افسونش
همه در رقص و غوغا بود
سپید و پاک و زیبا بود
نمی دانی تو ای احسان
خدای خالق عالم
خود آزاد آفرید آدم
و این شرط کمال آفرینش بود و امّا شرط آزادی
وجود انتخاب از بین کردن یا نکردن
یا که گفتن یا نگفتن
یا که بودن یا نبودن بود و اینگونست
که ظلم و ظلمت و ظالم
پدید آمد
بدان احسان
که گر مشتی بکوبد ناتوانی را
بود دستی که گیرد دست یاری را
و گر حرفی خراشد قلب انسان را
بود حرفی که چون مرهم شود آن را
و چون ظلمت فراگیرد همه جا را
بود نوری که نورانی کند هرجا
بدان احسان
که گر شرّی نبود هرگز
نشان از جبر خلقت بود و
بی انجام و ناکامل
همیشه آفرینش بود.
پی نوشت:
این شعر تقدیم می شود به همه آنها که به مساله خیر و شرّ فکر میکنند!
شعر: تهران-کرمان، بهمن 1390
عکس 1: کرمان، گلزار شهدا، پنجشنبه 18 تیر 1388
عکس 2: همان عکس 1 است که رنگ ها در آن قرینه شده!
