بر باد رفته

آسوده بر کناری، چون می‌توان نشستن؟

کز آشیانم آمد صد ناله‌ی شکستن

مرغی منم که چندی از آشیان پریدم

لیکن برادرانم مانده به فکر جَستن

جسمم در آسمان و جانم در آشیانست

دردا که دیده باشد؟ از جان خود گسستن

طوفان ظلم و بیداد داد آشیانه بر باد

وین دل نخواهد اینبار امّید یاوه بستن

احسان ز غم چه خوانی تا داغ دل نشانی

کی به شود خراشی با آب دیده شستن

---------------------------

پی نوشت:

این شعر و عکس تقدیم می‌شود به تمام هم آشیانه‌‌ای هایم که این روز‌ها مصاعب بزرگی را تحمل میکنند.

شعر: بوستون، مرداد ۹۷

عکس: تهران، شهریور۹۴