نشان

خنده زند بهار نو در این خزان جان ما

مژده که آخر آمد این غصه بی امان ما

رسته سر از تلخی شب صبح صبوحست و شکر

سر بده در سرای دل موذنا اذان ما

حلقه زده در آسمان مهر و مه و ستارگان

همچو کرور کرکسان بر سر استخوان ما

زنده دلا چو لاله شو کشته‌ی بی نشانه شو

گو نشود ثبتِ بر این عالم دون، نشان ما

نغمه کنان و شادمان پر بکشد ازین جهان

جان که شکسته این قفس در پی جان جان ما

گر همه احسان برود از دل و یاد و خاطرت

رسم زمانه این بود شکوه نشاید آن ما

-----------------------

پی نوشت:

شعر: بوستون، دی ۹۷

عکس: اورلاندو، آذر ۹۷